Soms ervaren vrouwen de overgang en daarmee het afscheid nemen van hun vruchtbaarheid als een emotioneel zwaar proces. Aliona van der Horst maakte een prachtige poëtische film over dit thema: ‘Water Children’, een bespiegeling over vruchtbaarheid. Zij volgt in deze documentaire het spoor van de eigenzinnige kunstenares en pianiste Tomoko Mukaiyama. Beseffend dat haar vermogen om kinderen te baren eindig is, creëerde zij een kathedraal opgetrokken uit twaalf duizend witte zijden jurken. Uitgenodigd deze jurken te bevlekken met hun ‘maanbloed’ wisselen vrouwen in het hart van deze kathedraal intimiteiten uit over kwesties rond seksualiteit en vruchtbaarheid, en het verlies hiervan.
Aliona brengt ook haar eigen persoonlijke leed in in deze bijzondere en indringende film – zij probeert al acht jaar een kind te krijgen. Al haar ongeboren kinderen zitten in haar hoofd. “Ze zijn niet in deze wereld. Maar soms zie ik ze spelen in de kamer.”
Geen kind hebben voelt voor veel vrouwen als een groot, onzichtbaar verlies. Want ‘mensen om hen heen zien niet wat zij niet hebben’. Dit brengt veel verdriet en onzekerheid met zich mee.
Volgens een Japans boeddhistisch ritueel worden alle te vroeg geboren, dood geboren en nooit geboren kinderen op begraafplaatsen als kleine beeldjes naast elkaar neergezet, zo worden zij zichtbaar gemaakt, en zijn toch nog een beetje onder ons: zij zijn de waterkinderen. Want waterkinderen, zo zegt een Japanse moeder, zijn óók echte kinderen.
Een prachtig document om thema's als menstruatie, vruchtbaarheid en overgang bespreekbaar te maken, een ontroerende film over leven en dood, over rouwen en hoop – een requiem voor alle ongeboren kinderen.
Kijk voor meer informatie op www.waterchildren.nl of bekijk hier de trailer:
